Μαθήματα Ζωής… από τα μέλη του Συλλόγου Καρκινοπαθών Βεροίας «Άγιος Παρθένιος»
Γράφει η  Χρύσα Μπέκα, Ψυχολόγος*

Καρκίνος = τέλος της διαδρομής ή αφορμή για καινούριο τρόπο ύπαρξης;

«Η εμπειρία του καρκίνου με έκανε να δω τη ζωή μου με διαφορετικό τρόπο… Με έκανε καλύτερο άνθρωπο…»
Μαρίνα Ψωμιάδου

Πρόεδρος του Συλλόγου Καρκινοπαθών
Βεροίας Ημαθίας «Άγιος Παρθένιος»


Η λέξη «καρκίνος» ισοδυναμεί στη συνείδηση του κόσμου με το τέλος της ζωής. Είναι μια φορτισμένη λέξη που ταυτίζεται αυτόματα στη σκέψη με τη λέξη «θάνατος».

Η αλήθεια είναι πως αυτός που μάχεται με τον καρκίνο ξεκινά μια επικίνδυνη διαδρομή που απειλεί τη ζωή του, και χρειάζεται να επιστρατεύσει όλες τις δυνάμεις του για να αντιμετωπίσει τον αυτόν τον κίνδυνο.

Ο καρκίνος είναι μια «πολυπαραγοντική» νόσος, που σημαίνει πως οι αιτιολογίες της εκδήλωσης της νόσου ποικίλουν. Ωστόσο, μεταδίδει το μήνυμα πως ο οργανισμός έχει φτάσει στα όρια αντοχής του. Μας φέρνει αντιμέτωπους με την σκληρή πραγματικότητα πως το σώμα είναι φθαρτό και στη συνειδητοποίηση πως χάνουμε την ικανότητα να αυτοοριζόμαστε.

Είναι η έσχατη απόπειρα του οργανισμού να αποδείξει πως η ψυχή δεν μπορεί πια να αντεπεξέρθει στις πιέσεις. Η ψυχή πιέζεται και το σώμα βρίσκει τον έσχατο τρόπο έκφρασης της ψυχικής σύγκρουσης. Γι’ αυτό και ο καρκίνος θεωρείται, από μια πλευρά, ψυχοσωματική ασθένεια, καθώς προκαλεί μεταβολές σ’ όλη τη λειτουργικότητα του σώματος και του συναισθηματικού κόσμου.

Έχουμε τη δυνατότητα να πάρουμε στα χέρια μας τον έλεγχο της υγείας μας και να αλλάξουμε την βαθιά ριζωμένη αντίληψη ότι ο καρκίνος αυτόματα σημαίνει ότι πλησιάζουμε στο τέλος της ζωής μας;

Ας κάνουμε μια απόπειρα να δούμε την έννοια του καρκίνου μέσα από τα μάτια των ανθρώπων που τον βιώσαν, μέσα από τη φωνή των μελών μας. Πως μεταβάλλεται η κοινή πεποίθηση ότι ο καρκίνος εξισώνεται με το τέλος της διαδρομής σε:

Καρκίνος = Προσαρμοστικότητα
«Δεν είχα άλλη λύση. Έπρεπε να παλέψω για τη ζωή μου και να βγω νικητής!» Σ.Κ

Είναι αλήθεια ότι οι απαιτήσεις της ασθένειας σε αναγκάζουν να βρεις εναλλακτικούς τρόπους για να πραγματοποιείς τις καθημερινές υποχρεώσεις σου. Αυτό σημαίνει ότι είναι απαραίτητο, προσωρινά, να απαλλαγείς από συγκεκριμένες δραστηριότητες που επιτελούσες μέχρι πριν. Ο αναγκαστικός ελεύθερος χρόνος προσφέρει τη δυνατότητα ενεργοποίησης της σκέψης. Η προσφορά έχει πολλά πρόσωπα και, επομένως, μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Ίσως ήρθε η στιγμή να επιστρατεύσουμε δυνάμεις που, τελικά, δεν γνωρίζαμε ότι είχαμε, για να προσφέρουμε, με διαφορετικό τρόπο, στις προηγούμενες υποχρεώσεις μας.

Καρκίνος = Επαναπροσδιορισμός αξιών
«Όταν χάνεις το πολυτιμότερο αγαθό, την υγεία σου, όλα τα υπόλοιπα προβλήματα φαντάζουν ασήμαντα…» Μ.Κ
Η ένταση της στιγμής που κάποιος αντιλαμβάνεται ότι διακινδυνεύεται η ύπαρξή του, είναι καθοριστική για όλες τις μετέπειτα επιλογές του. Η μάχη με τη θνητότητα σε αναγκάζει να συνειδητοποιήσεις το τι έχει πραγματικά νόημα. Τα καθημερινά άγχη φαντάζουν μηδαμινά, και οι οποιουδήποτε τύπου συγκρούσεις μπορούν να λυθούν, αφού είμαστε, ακόμη εδώ, για να τα αντιμετωπίσουμε.

Καρκίνος = Σύσφιξη σχέσεων
«Είναι πραγματικά συγκινητικό να αντιλαμβάνεσαι έμπρακτα την αγάπη των ανθρώπων που σε περιτριγυρίζουν…» Μ.Σ
Τα περισσότερα μέλη του Συλλόγου, έχουν μάθει να προσφέρουν. Η ασθένεια τους δίνει την ευκαιρία να βρεθούν στη άλλη μεριά της όχθης. Αυτής της προσφοράς βοήθειας άλλους. Από ανθρώπους που ,τελικά, αξίζει να έχουν δίπλα τους. Από εκείνους που προσφέρουν τη βοήθειά τους ανιδιοτελώς, υποκινούμενοι, μόνο, από κίνητρα αγάπης και ανταπόδοσης. Κάθε ασθενής εισπράττει αυτό που του ανήκει. Αυτό που πρόσφερε, με κάθε τρόπο. Με όλους τους τρόπους, τα προηγούμενα χρόνια.

Καρκίνος = Προσωπική ανάπτυξη
«..Έκανα λάθη… Λάθος επιλογές… λάθος συμπεριφορές… λάθος σχέσεις. Το μεγαλύτερο από όλα ήταν που δεν φρόντισα τον εαυτό μου…» Π.Σ.
H φύση της ασθένειας σε υποχρεώνει να πάρεις απόσταση από τα δρώμενα, από τις ενέργειες που εξελίσσονται γύρω σου, και να δεις, με άλλη οπτική, τις καταστάσεις και το ρόλο που έπαιξες μέσα σ’ αυτές. Ο εαυτός γίνεται προτεραιότητα και ο «κόσμος» κινείται αδιάφορα γύρω του. 
Καρκίνος = Νέος τρόπος ύπαρξης

Σίγουρα αυτός που νοσεί δυσκολεύεται να δει τις παραπάνω προοπτικές που ανοίγονται αναγκαστικά μπροστά στα μάτια του. Ωστόσο, όπως σε όλες τις καταστάσεις που θεωρούνται «κρίση», η πραγματικότητα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε είναι πάντα θέμα οπτικής γωνίας. Ίσως θα άξιζε η προσπάθεια να μεταβάλλουμε  για λίγο την οπτική μας, και να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα ή το ενδεχόμενο της νόσου, ως απόπειρα να προσπαθήσουμε να δούμε πιο καθαρά την ψυχή μας…

Η απόπειρα αλλαγής οπτικής γωνίας είναι αυτή που είναι και η καθοριστική συνισταμένη που υποστηρίζει τόσο την ψυχική όσο και τη σωματική υγεία μας.

Μέλη του συλλόγου, μας έψαλαν τα κάλαντα!

Η Χριστουγεννιάτικη γιορτή των Καρκινοπαθών

Η Χριστουγεννιάτικη γιορτή των Καρκινοπαθών

zappIT.gr T α δάκρυα της Ελένης

3η Δεκέμβρη - Παγκόσμια Ημέρα ΑμΕΑ

3η Δεκέμβρη - Παγκόσμια Ημέρα ΑμΕΑ

3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ

Η 3η Δεκέμβρη υπενθυμίζει ότι υπάρχουν άνθρωποι με μικρές ατέλειες

Η 3η Δεκέμβρη είναι η μέρα που υπενθυμίζει ότι υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι με μικρές ατέλειες. Η μέρα αυτή είναι αφιερωμένη στα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες.
Όλοι οι άνθρωποι, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, έχουμε υπάρξει ή θα μπορούσαμε να υπάρξουμε άτομα με ειδικές ανάγκες. Κανείς δεν είναι άτρωτος μπροστά σε μια πιθανή αναπηρία.
Αυτό που περιορίζει περισσότερο το άτομο με ειδικές ανάγκες δεν είναι η ίδια του η ατέλεια, παρά η στάση της κοινωνίας απέναντί του, που μεγεθύνει αυτή την ατέλεια.
«Η κοινωνία δημιουργεί τους ανάπηρους. Ενώ οι περισσότερες αδυναμίες προέρχονται από γεννήσεις και ατυχήματα, η εξουθενωτική επίπτωση στη ζωή του παθόντος προκαλείται συχνά όχι τόσο από την «αδυναμία», όσο από τον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι τον προσδιορίζουν ή του συμπεριφέρονται». (Σολ Γκόρντον)
Πενήντα εκατομμύρια Ευρωπαίοι με αναπηρίες είναι διαφορετικοί αλλά ίσοι με τους υπόλοιπους.
Πενήντα εκατομμύρια Ευρωπαίοι έχουν τα ίδια κοινωνικά δικαιώματα στη ζωή, στον πολιτισμό, στην εκπαίδευση, στην ανεξάρτητη διαβίωση, στη δημιουργία.
Τα άτομα με αναπηρία είναι διαφορετικά αλλά και ίσα με τα υπόλοιπα. Συχνά όμως αντιμετωπίζουν τον κοινωνικό αποκλεισμό στην εκπαίδευση, στην κοινωνική, επαγγελματική και πνευματική ζωή. Ο αποκλεισμός αυτός είναι γεγονός ότι δεν ταιριάζει σε μια πολιτισμένη κοινωνία που στηρίζεται στην ισοτιμία και ισονομία όλων των ανθρώπων.
Η δική μας, λοιπόν, ανθρώπινη συμπαράσταση είναι η αποδοχή της ιδιαιτερότητάς τους. Είναι το κλειδί της ψυχής μας. Ώστε να κυκλοφορούν ανάμεσά μας, χωρίς να αισθάνονται άβολα κάτω από βλέμματα αποδοκιμασίας, αποστροφής και οίκτου.
Είναι σπουδαίο λοιπόν να θυμόμαστε ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που χρειάζονται την υποστήριξη, τη συμπαράσταση, την αγάπη και τη φροντίδα μας όλο το χρόνο.
Οφείλουμε όλοι μας να πιέσουμε ώστε όχι μόνο να μην περικοπούν αλλά και να αυξηθούν οι παροχές και να δημιουργηθούν νέοι μηχανισμοί στήριξης των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους.
«Επειδή η Διαφορά είναι Δικαίωμα», ας δώσουμε το δικαίωμα στα Άτομα με Αναπηρίες να συμβιώσουν ισότιμα δίπλα μας. Ας πάρουμε δύναμη από τη θέλησή τους για ζωή, για να δούμε τον κόσμο με άλλο μάτι, για μια κοινωνία χωρίς διακρίσεις και ανισότητες. Ας τους δώσουμε απλά την ευκαιρία στη ζωή.

Πιστεύω ότι θα μας "αγγίξει" και θα αλλάξουμε ματιά
στο θέμα "πρόληψη" καρκίνου του μαστού !!!!!
(και όχι μόνο)

ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΦΙΛΕΣ ΜΟΥ και ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Με την ευκαιρία της 21ης Οκτωβρίου, ημερας αφιερωμένης στον καρκίνο μαστου !!!
-----------------------------------------------------------------------------

Πάνε περίπου 9 χρόνια από τότε.....
Αρχές Ιουνίου 2003 ... δεσποινίς ετών 39 !!!!

Ακουμπησε ανάσκελα στο κρεββατι, με το αριστερο της χέρι πίσω από το κεφάλι για να το στηρίζει και το δεξί πλαγίως αριστερα, πάνω στο θώρακα, με την παλάμη ακουμπισμένη πάνω στο αριστερό στήθος, χαζεύοντας τα σημάδια του ταβανιού, με τη σκέψη να τριγυρίζει στα διάφορα της ζωης της.. τα κακα κυρίως... σωρευμμένη δυσφορία χρονων, της έκοβε την ανασα και την έκανε αναστεναγμό...
Ήταν αργά, πολύ αργά το βραδυ, σχεδόν ξημέρωμα και ως συνήθως, έπαιζε κρυφτούλι με τον ύπνο...

Έκανε ζέστη πολλη εκείνο το βράδυ και η ώρα δεν περνουσε...
Ξημερώματα Αναλήψεως ... 4 Ιουνίου 2003 ....

Στη σκέψη της περασε ενας γνωριμος ρυθμός τραγουδιού, που έκανε αυτόματα τα δάκτυλα του δεξιού χεριού να κινηθούν ρυθμικα πάνω στο στήθος της .... και εκεί , εντελώς τυχαία, το άγγιξε .... το ένοιωσε στα δάκτυλά της ...
Αγριο, τραχυ, μεγάλο... σαν μανταρινάκι (...)
Τρόμαξε ...άρχισε να το αγγίζει όλο και πιό πολύ και να τρομάζει όλο και περισσότερο... πέρασε τη νύκτα με το χέρι στο στήθος και τη σκέψη στα χειρότερα... μα είχε κανει μαστογραφία πέρυσι..... και ήταν μονο 39 !!!
Την επομένη έκλεισε εμβόλιμο ραντεβού με τον γυναικολόγο, για να ησυχάσει..και για να ξέρει....
- Δεν ειναι τίποτα... να και ο υπέρηχος, δεν δείχνει τίποτα... κυστη ειναι μαλλον και γι αυτό δεν φαίνεται στον υπέρηχο... φευγεις ήσυχη
- Μα δεν μ' αρεσει η υφή του... δεν μου μοιαζει με κύστη, ειναι αγριο...
- Να ηρεμήσεις και δεν ειναι τίποτα..θα φαινόταν

Μετά από μια εβδομάδα περίπου, κι άλλος γυναικολόγος έλεγε τη γνώμη του....
- Να κάνεις καρκινικούς δείκτες να ειμαστε σίγουροι... δεν μου μοιαζει με κατι ανησυχητικό πάντως, με ασβεστώματα μοιαζει

Βγηκαν και οι καρκινικοί δείκτες.... Όλα καλα (!!!!)

Η σκέψη της είχε κολλησει..καθημερινά το αγγιζε και την τρόμαζε, λες και της φώναζε κατι από κάπου ...

Ξαναπήγε στον πρώτο γυναικολόγο και του ζητησε εντολή για μαστογραφία....
- τι εχεις πάθει με αυτό ;; εσυ δεν ειχες ποτέ αρρωστοφοβία !!!! Ορίστε να σου φύγει η ιδέα....

Εγινε και η μαστογραφία ...ολα καλα (!!!)

Πήγε την μαστογραφία στον γυναικολόγο να την δει..
- Βλέπεις ;; Όλα καλα !!! ινοκυστική μαστοπάθεια εχεις , όπως τα 3/4 των νεων γυναικων
- Γιατι εγώ νοιωθω οτι κατι δεν πάει καλα ;;
- Να πας σε ψυχίατρο.. κατι σου συμβαινει και εχεις φοβίες ... παραπιέστηκες τα τελευταία χρόνια και σου βγαινουν διάφορα

Πέρασαν αρκετες μέρες και πάλι η ίδια αίσθηση οτι κατι δεν πάει καλα, πάλι το χέρι αγγιζε συνεχώς το στήθος και ανατρίχιαζε με την αισθηση αυτου που άγγιζε.

Πήρε τη μαστογραφια, τους καρκινικους δεικτες και πήγε σε 3ο γιατρό, τον οικογενειακό παθολόγο, που την ηξερε από μωρό... Του είχε πάντα εμπιστοσύνη και μεχρι τότε , όποια διαγνωση ειχε κανει, ακομα και σε εξειδικευμενα θέματα , έπεφτε μεσα... λαμπρός γιατρός.
Την εξέτασε προσεκτικά.... είδε προσεκτικά και τις εξετάσεις...
- Μην ανησυχεις, όλα ειναι μια χαρα και εσυ μια κούκλα, που ο χρονος δεν την αγγίζει !!! σαν κοριτσάκι εισαι !! όπως σε θυμάμαι !!!
φτου σου !!!
- φτου μου, αλλα αυτό δεν μου αρεσει ... τι είναι ;;
- Είναι αποτιτανώσεις, ασβεστώματα ... θα το ξαναδουμε απο Σεπτέμβρη με νεες εξετάσεις, γιατι καμμια φορα αυτα εξαλλάσσονται και πρέπει να έχουμε τον νου μας

Πέραε καιρός, περίπου μήνας, ήταν ηδη 15 Ιουλίου, η ζέστη αφορητη... είχε κουραστεί πολύ από τη δουλειά εκείνη τη μέρα και ξάπλωσε λιγο το απογευμα χαζεύοντας τηλεόραση,μισοναρκωμένη, με το ένα ματι μισόκλειστο και το αλλο κλειστό, χάζευε εκείνες τις ανοητες απογευματινές εκπομπές ... Αννα Δρούζα, μπουρου μπουρου μεσ ' στα αφτιά της και ηταν και μακρυα το τηλεκοντρολ για να το κλεισει...
τι την ηθελε την τηλεόραση, αφού ποτέ δεν βλέπει, ειδικα αυτα τα μεσημεριανα..και εκανε και ζέστη αφόρητη...
Η Βασια Τριφύλλη, ηταν προσκεκλημμενη ... Η διαπεραστική φωνή της ήχούσε σαν καμπάνα όταν επαναλάμβανε κάθε τοσο...
" μου έλεγαν οτι δεν εχεις τίποτα αλλα εγώ ήξερα οτι κατι δεν πάει καλα.... ο γιατρός μου , είπε, οτι αν ήμουν γυναίκα του, θα με έχανε... Εγω το ήξερα οτι έχω καρκίνο... ηξερα οτι αυτό το γρομπαλακι ήταν καρκίνος και ας έλεγαν όλοι και οι εξετάσεις οτι δεν ειναι..."

Πολλες συμπτώσεις ..σκέφτηκε...
Σηκώθηκε, πήγε αντίκρυ στον καθρέφτη και το ξανάπιασε.... σχεδόν ενάμισυ μήνα, δεν έκανε και τίποτα άλλο..κάθε μερα και πολλες φορες !!

16 Ιουλίου ξύπνησε κακόκεφη, αύριο ήταν και η γιορτή της.. και η δουλεια πολλή.. και η ζέστη αφόρητη !!
- Θα κάνω αυριο τραπέζι σε φίλους. Ευκαιρία να ξεχαστώ με αυτό το θέμα.. τι κόλλησα και εγω !!
Κάθε ώρα που περνούσε, της γινόταν εμμονή, σκεφτοταν την ιστορία της Βάσιας... πολλες συμπτώσεις, γεγονότα, κι όπου μπορουσε το άγγιζε ξανα και ξανα... αηδία η αίσθησή του.... κινείτο όμως κι αυτό ήταν παρήγορο... ο καρκίνος δεν κινείται... εχει σταθερότητα, κατι σαν ρίζα της ειχαν πεί !! Πήγε ψώνισε για την επομένη και ξεφορτώθηκε όσες μπόρεσε από τις επαγγελματικες υποχρεώσεις....
17 Ιουλίου ξύπνησε πολύ νωρίς, λίγο μετά το ξημέρωμα...ξύπνησε με "πλάκωμα" που της έπνιγε την ανασα.... ήταν και η γιορτή της....
- Αντε να κάνουμε καμμια δουλεια, να μαζευτώ νωρίς να ετοιμάσω για το τραπέζι ... αντε να μου αλλαξει και η διαθεση... θα μου κανουν πλακα και οι φιλοι που μαγείρεψα...δεν θα πιστευουν οτι τα εφτειαξα εγω !!! εχει να γινει γέλιο !!

Σηκώθηκε και στάθηκε όρθια, απεναντι απο τον καθρέφτη.
Αρχισε να ψαχουλευει πάλι το ογκίδιο... πάλι άρχισε να σκέφτεται τα χειρότερα..μετά τα καθησυχαστικά λόγια των γιατρών, τις εξετάσεις, την προτροπή για ψυχίατρο....
- Λές να έχω "σαλτάρει" ;;; μονολόγησε.... τι έχω πάθει με αυτό το πράγμα ;;

Ηταν ακομα εκεί, στον καθρέφτη, όταν η σκέψη της, έγινε απόφαση.... κι ήταν και η γιορτή της
- Πάω τώρα στον Αγ. Σάββα... τωρα οπως είμαι ...

Σε μια ώρα ήταν εκεί.....
Πήρε νουμερο εκατόνκατι.... σάστισε.... πόσος κοσμος εδώ !!!!
Κάθισε στα καθίσματα των εξωτερικών ιατρείων και περιμενε.... ατμόσφαιρα καταθλιπτική, πρόσωπα σκυθρωπά..βλέμματα χαμένα...
Κάθε τόσο σηκωνόταν και περπατουσε πάνω κάτω νευρικά... ήταν και εκείνο το τηλέφωνό της, που κτυπούσε απανωτα, για τα χρόνια πολλα... την κοίταζαν και οι αλλοι με νευρα καθε φορά που απαντουσε , χαμογελούσε και έλεγε "ευχαριστώ" ...ήταν σαν να τους χαλαγε την κατάθλιψή τους και εκείνη γεμιζε ενοχές γι αυτό το χάλασμα.....

- Να περάσει το νουμερο 42 !!!!!
Είχε περάσει ήδη μια ώρα, μπορει και πιο πολύ και ηταν ακομη στο νουμερο 42 !!! Βραδυ θα έφευγε απο εκεί !!!
Πετάχτηκε νευρικά απο το κάθισμα, έβρισε τον εαυτο της για τη δοκιμασία που τον είχε υποβάλλει και κινηθηκε προς την έξοδο....

- Τι θέλει η αλεπου στο παζάρι ;; γυρεύοντας πάω για ταλαιπωρία... αμαν !!! τόσες εξετάσεις έκανα, τι αλλο θέλω !!!

Λίγο πριν βγεί, άκουσε πίσω της ευχες .. Χρόνια πολλα, να σε χαιρόμαστε !!!! Κάποιος γνωστός..σκέφτηκε και γυρισε να δει...
Ήταν μια νοσοκόμα, η Μαρίνα, ο καλός άγγελος, που βρέθηκε, εκείνη τη χρονική στιγμή, σε εκείνο ακριβως το σημειο...

Έπιασαν κουβέντα για τη σύμπτωση... αλληλοευχηθηκαν και η νοσοκόμα ρώτησε το λόγο που βρισκόταν εκεί... της απάντησε...
Της είπε και οτι αποφάσισε να φυγει... οτι ειχε κανει εξετάσεις και οτι ειχαν βγει καλές....
Δεν την άφησε.... ευτυχως.... την πήγε η ίδια σε φίλη της χειρουργό ...

- Μάλλον δεν έχετε τίποτα, αλλα να κάνουμε μια παρακέντηση να σιγουρευτουμε... θα γινει βιοψία αμέσως και σε μισή ώρα θα ξέρουμε...

Περίμενε ώρα...ειχε περάσει η μισή, σχεδόν μία ώρα περίμενε...
Κάποια στιγμή την φώναξαν, της έδωσαν ενα χαρτί , λεγοντας " ...στον γιατρό σας...."
Το κοιταξε.... εγραφε : κυτταρολογικα, συμβατο με αδενοCA

Αει στα κομματια, μονολόγησε.... να τα ασβεστώματα που ειπε ο παθολόγος...αδικα η ταλαιπωρία....
Ειχε ξεχάσει οτι η Χημεια δεν ηταν και το καλυτερό της, και οτι αυτο που σκεφτηκε (το βολικό) ηταν Ca και οχι CA

Διπλωσε το χαρτί, το πέταξε στην τσάντα της και κινηθηκε με ταχύητητα για την έξοδο..ήταν ηδη περασμένες 2 το μεσημερι....

Τρια βηματα πριν την έξοδο, ο άγγελός της βρέθηκε πάλι εντελώς τυχαία, εκείνη τη χρονική στιγμή και σε εκείνο ακριβως το σημειο...η Μαρίνα !!
- Τι έγινε συνονόματη ;;;
- Όλα καλα !!!
- Μπράβο !! Να ησυχάσεις και να χαρεις τη γιορτή μας !!!!
- Σ' ευχαριστώ πολύ !!!! Δεν ειχες λόγο για όλα αυτα !!!
- Σώπα καλε..πολλα έχουν δει τα ματια μου με τις διαγνωσεις των γυναικολόγων .. έρχονται εδω γυναικες σε προχωρημμένα στάδια, με αρνητικες διαγνωσεις γυναικολόγων !! Ανακατεύονται εκει που δεν τους σπέρνουν , και δεν κρατουν και μια επιφύλαξη !!!! Να δω το χαρτί ;;
- ναι.. παρ' το !!

Το βλέμμα της πάγωσε....
- Συμβαινει κατι ;;
- οχι, αλλα θα περιμενεις τη γιατρό να σου εξηγήσει μερικα πράγματα... δεν πρέπει να φύγεις....
- μα ειναι αργα.. εχω δουλεια που με περιμένει !!! κουράστηκα !!!
- κάνε λίγο υπομονή κοριτσάκι μου, θέλω να σου πει ορισμένα πράγματα...

Δεν κατάλαβε τίποτα.... λες και όλη η αγωνία, η καχυποψία στις έως τότε διαγνώσεις και η εμμονή οτι κάτι έχει, εξαφανίστηκαν δια μαγειας !!
Το μονο που την απασχολουσε ηταν να φύγει γρήγορα από εκει.... και ολο εβριζε τον εαυτο της που υπέστη όλη αυτή την ταλαιπωρία...
Και εκεινη η παρακέντηση !!! τι πράγμα κι αυτό !!!! της ειπαν σαν τσίμπημα από κουνουπι, αλλα δεν ειπαν οτι το κουνουπι ηταν τροπικό !!!!

Περίμενε με υπομονή κουνώντας σαν παιδάκι τα πόδια της, που κρέμονταν στο εξεταστικό κρεββατι όπου καθόταν....και σιγοσφυριζε τραγουδια...
Η γιατρός έχει χειρουργειο και θα αργήσει ..η Μαρίνα μου έιπε να μη σας αφησω να φύγετε.... της έιπε μια νοσοκομα ..

- Γμτ !!!!

Μετά από μια ώρα, η γιατρός ήταν απέναντί της και την κοιτουσε με βλέμμα ερευνητικό....
- Μαρίνα , έχεις και τη γιορτή σου σήμερα... είδα οτι εισαι 39 ετών, φαίνεσαι πολύ νεότερη... το πολύ 30 !!
- Ευχαριστώ, αλλα Θέλω να μου πειτε στα ίσια τι συμβαινει ... ό,τι κι αν ειναι και όπως ακριβως ειναι.....
- Μαρίνα μου, έχεις καρκίνο.....

Ακολουθησαν ενα, δυο , τρία, απανωτα χειρουργεία, μεσα σε 28 μερες...
Δεν ήθελε εξ αρχής να γίνει μαστεκτομή, αλλα τελικά έγινε την τρίτη φορά.... ακόμα και στο χειρουργείο δεν έδειχνε το μέγεθός του ο καρκίνος....
Η 3η και τελευταια βιοψία, εδειξε, απο τις χειρότερες μορφές επιθετικού καρκίνου, μεχρι τα θωρακικά τοιχώματα, που ξεκινουσε να γινεται διηθητικός....
Απλά ήταν στο ξεκίνημα ... απλα τον πρόλαβε στο τσακ !!!! στο παρά ένα !!!
Η τύχη.... η διαίσθηση ... η εμμονή... ο Θεός ... οι άγιοι .... οι άγγελοι ... η Ζωή....

Ήταν ένα μηνυμα....
Ενα μηνυμα που έλεγε, πάρε τη ζωη σου αλλιως..
πέτα τα σκουπιδια να αδειασει ο τόπος, να έρθουν όμορφα πράγματα, όμορφα πρόσωπα....
νοιώσε την καθε στγμή, χαίρου την καθε στιγμή...
και
Χαμογέλα.... μονο χαμογέλα !!! η ζωή ειναι ένα δώρο !!!

και είναι ηδη σχεδόν 49 !!!! και μια χαρα !!!

ΥΓ. Τα βασικά συμπερασματα.... 10λογος
1. Μην εμπιστευεστε γυναικολόγους , ουτε μονο τις μαστογραφίες , ουτε μονο τους καρκινικους δεικτες
2. Μην περιμένετε τα 40 για να ασχοληθείτε.... δυστυχως εδω και χρόνια, ο καρκίνος φλερτάρει και νεότερες
3. Να ψάχνεστε ανελλιπώς και μόνες σας !!! και μην κανετε μονες σας διαγνωσεις....
4. Η παρακέντηση (και η βιοψία) ειναι ενα ζόρικο τροπικό κουνουπι, αλλα πολύ χρησιμο και αποτελεσματικό !!!!
5. Φτειάξ' τε τη ζωή σας και την καθημερινότητά σας και πετάξ' τε τα σκουπίδια ( εμψυχα και αψυχα)
6. Απαλλαγειτε από ενοχές και τα αναθεματισμένα "πρέπει"
7. Απαλλαγειτε απο θυμούς και αν δεν γινεται, τουλάχιστον εξωτερικευστε τους, μην τους καταπίνετε !!!
8. Να αγαπάτε τον εαυτο σας και να ακουτε τις αναγκες του και τα μηνυματα του σώματος .
9. Μη φοβαστε τίποτα !!!
10. Ο καρκίνος , φοβαται και τα χαμόγελα, και την αισιοδοξία, και τη δύναμη !!! τον τρέφει ο φόβος και η θλίψη !!!!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΕΙΜΕΝΟ-ΜΗΝΥΜΑ !!!

• Η εξομολόγηση της Μάγιας Τσόκλη στην Τατιάνα για τον καρκίνο!

Σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις της, η Μάγια Τσόκλη εξομολογείται στην Τατιάνα την περιπέτεια με την υγείας της όταν διαγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο του μαστού. Η δημοσιογράφος περιγράφει όλα τα στάδια που πέρασε ενώ παράλληλα εργαζόταν για την ταξιδιωτική της εκπομπή. Το μήνυμα που θέλει να δώσει σε όλες τις γυναίκες είναι η πρόληψη! "Ο καρκίνος δεν θέλει φόβο, θέλει τόλμη", αναφέρει χαρακτηριστικά.



Ο λόγος άλλωστε που μιλάει τόσο ανοιχτά για αυτό είναι γιατί πιστεύει ότι έτσι μπορεί να κινητοποιείσαι και άλλες γυναίκες να πάνε να κάνουν εξετάσεις! Η Μάγια Τσόκλη εκμυστηρεύεται στην Τατιάνα πως αυτό που την άγχωνε πιο πολύ σε σχέση με την ασθένεια είναι ο θάνατος. Κάποιες γυναίκες φοβούνται το ότι θα πέσουν τα μαλλιά τους, άλλες την απώλεια των δικών τους ανθρώπων ενώ η δημοσιογράφος φοβόταν απλά για την ζωή της.



Εγχειρίστηκε, έκανε χημειοθεραπείες και περίπου ένα χρόνο και κάτι μετά μπορεί να λέει ότι είναι καλά.... Η ψυχολογία της βέβαια πλέον είναι εντελώς διαφορετική! Μετά το τέλος του μικρού περάσματός της από την πολιτική και την υιοθεσία του γιου της βλέπει τον κόσμο με άλλα μάτια. Ο γιος της της έχει εμπλουτίσει τη ζωή!

Λίγο πριν την πρεμιέρα της εκπομπής της, με πρώτο σταθμό των ταξιδιών της στην Κέρκυρα, μίλησε για αυτή την περιπέτειά της.